Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Συν-παράσταση στον Αχιλλέα.....





Σκεφτόμουνα τώρα δα ότι επιθυμούμε αυτό που δεν έχουμε, ανεξαρτήτως αν θα μας έκανε τελικά αυτό που δεν έχουμε, σε περίπτωση που το αποκτούσαμε. Και όσο επιθυμούμε αυτό που δεν έχουμε, τόσο δεν εκτιμούμε αυτό που έχουμε ήδη. Το οποίο είναι και η άλλη πλευρά του νομίσματος αυτου, άλλωστε: συνήθως δεν εκτιμάμε πραγματικά αυτό που έχουμε, μέχρι να το χάσουμε ή έστω, να νιώσουμε ότι το χάνουμε.

Βασικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης μάλλον, όλο αυτό..... Εγω έχω και ένα άλλο χούι: έτσι και μου κολλήσει κάτι στο μυαλό, αδυνατώ να το ξεκολλήσω απο εκεί μέσα αν δεν το αποκτήσω, έτσι ακριβώς όπως το φαντάστηκα. Και αν δεν το αποκτήσω τελικά, μένει μέσα στο κεφάλι μου και με βασανίζει για χρόνια, ακόμη και αν η λογική μου (αλλά και η πραγματικότητα) λέει ότι δεν ήταν ποτέ όπως το φαντάστηκα.

Γιατί, τι είναι ο άνθρωπος χωρις την φαντασία? Ενα τίποτα, μια μηχανή παραγωγής ενέργειας που απλά υπάρχει. Η φαντασία είναι που μας κάνει να ζούμε πραγματικά, οι επιθυμίες, τα θέλω, οι ανάγκες, η πείνα για κάτι καινούριο, διαφορετικό, φρέσκο και δυνατό. Θα είχε ενδιαφέρον, έστω για λίγο, να μπορούσα να μπω στο μυαλό ενός ζώου, ενός σκύλου, μιας γάτας, ενός λιονταριού, ενός δελφινιού (που λέγεται ότι χρησιμοποιεί μεγαλύτερο ποσοστό του εγκεφάλου του απο τον άνθρωπο), ώστε να διαπιστώσω πως σκέφτονται και λειτουργούν. 'Αραγε, υπάρχει σκέψη? Λογική? Ή μόνο ένστικτο? Παθαίνουν τα ζώα κατάθλιψη? Στενοχωριούνται όπως εμείς? Απολαμβάνουν πιο ουσιαστικά απο εμας? Τα βασανίζει το μυαλό τους άραγε? Ή ο τρόπος που λειτουργουν είναι πιο απλοϊκός και μονολιθικός, απαλλαγμένος απο όλα τα βαρίδια που κουβαλάει ο άνθρωπος? Τα βαρίδια, αλλά και την φαντασία, που έλεγα πιο πάνω.
Και την "ενήλικη" λογική, που τελικά, το μόνο που καταφέρνει είναι να μπερδεύει τις ζωές μας ασφυκτικά. 

Όσο το σκέφτομαι, πιστεύω ότι το μυαλό των παιδιών είναι πολύ πιο εξελιγμένο απο το δικό μας, των "ενηλίκων", ακριβώς επειδή οι διεργασίες του είναι πιο απλές. Και θυμήθηκα προχθες, στο σπίτι μιας φίλης, που η οκτάχρονη κόρη της έγραφε απαντήσεις σε μια εργασία του σχολείου. Καθόμασταν στο σαλόνι, τρεις ενήλικες και η μικρή, οι "μεγάλοι" συζητούσαμε διάφορα και η μικρή πάλευε να τελειώσει τα μαθήματα της, στήνωντας ταυτόχρονα αυτί στα όσα λέγαμε που θα πρέπει να της ακούγονταν τρομερά βαρετά και άγνωστα, κάπως σαν αλαμπουρνέζικα (εδω εμεις και είχαμε φρικάρει, όχι το παιδι...). Τέλος πάντων, εκείνη την ώρα, ασχολιότανε με ένα ερωτηματολόγιο, απ ότι κατάλαβα και όπου δεν καταλάβαινε κάτι ή δεν ήταν σίγουρη, ρώταγε την μάνα της (ενώ ταυτόχρονα τριβόταν πάνω της για κανα φιλάκι, ευκαιρίας δοθείσης). Το ερώτημα που προκάλεσε το όλο θέμα που πραγματεύομαι ακολούθως, ήταν "τι θα έλεγες στον Αχιλλέα που έχασε τον καλό του φίλο του τον Πάτροκλο?" (ή κάπως έτσι, τέλος πάντων, ζητώντας της να γράψει ένα "γράμμα συμπαράστασης"). Και η μικρή έγραψε ξερά, κάτι τύπου, "θα κάνεις άλλους φίλους". Η μάνα της εκείνη την ώρα έφριξε και έκανε ολόκληρο θέμα, ότι δεν είναι δυνατόν παιδάκι μου, να λες κάτι τέτοιο σε κάποιον που έχασε τον καλύτερο του φίλο! Και οι άλλοι δύο ενήλικες την βρήκαμε λογικη την φρίκη της και την υποστηρίξαμε σε αυτό.

Στο αυτοκίνητο αργότερα όμως, τριγυρνούσε στο μυαλό μου το θέμα- και ξαφνικά, είδα την απάντηση της μικρής με άλλα μάτια (έτσι τα παθαίνω εγω αυτά, ξαφνικά). Μα είχε απόλυτο δίκιο η μικρή και έγραψε την γυμνή αλήθεια, απαλλαγμένη απο τα λούστρα και τις ωραιοποιήσεις των ενηλίκων. Ενας ενήλικας δεν θα ξεστόμιζε ποτέ κάτι τέτοιο σε κάποιον που μόλις έχασε ένα φίλο, όχι γιατι δεν θα ήταν η αλήθεια (σκέψου το λίγο: στο τέλος αυτό θα συνέβαινε ούτως ή άλλως, θα εύρισκε νέους φίλους, είτε μας βολεύει η σκέψη είτε όχι), αλλά γιατι μαλλον, αρνούμαστε να δούμε την αλήθεια, το end result και χανόμαστε στις ενδιάμεσες διαδρομές, έστω και αν όλες καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα. Εξέφρασα την σκέψη μου στους άλλους δύο (την μάνα της μικρής και τον άλλο φίλο μας, που και αυτός έχει παιδιά) και καταλήξαμε, μέσα απο μια μεγάλη συζήτηση, να θαυμάσουμε (όσο και να φοβηθούμε ίσως) τον παιδικό τρόπο σκέψης, τον τόσο απλοϊκό και απογυμνωμένο απο τα μεγαλεία των μεγάλων που μόνο μεγαλεία δεν είναι τελικά. Εμείς οι "μεγάλοι", ως συμπαράσταση θεωρούμε τα "αχ ήταν τόσο καλός, αχ δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ και ναι, πόσο σε καταλαβαίνω που πονάς" κλπ., δηλαδή το μοιρολόι. Κοίτα τώρα, που το οκτάχρονο έφτασε στο ρεζουμέ της ιστορίας κατευθείαν: ωραία όλα αυτά, αλλά άχρηστα τελικά, γιατι, ρε μεγάλε, θα βρεις άλλο φίλο και αυτό απο μόνο του, είναι η μεγαλύτερη παρηγοριά. (Βέβαια, εμείς οι ενήλικες, μπήκαμε πράγματι αυτόματα στο τρυπάκι της συν-παράστασης, ενώ η μικρή δεν έχει ιδέα ακόμα πως είναι να δίνεις παράσταση μαζί με άλλους, ακολουθώντας τις προσταγές και τα πρέπει του κόσμου των "μεγάλων").

Όσες φορές στην ενήλικη ζωή μου κατόρθωσα να σκεφτώ, να νιώσω και να λειτουργήσω σαν παιδι, μόνο κερδισμένη βγήκα, ενώ κάθε που αφήνομαι να νιώσω "μεγάλη", γερνάω κάποιες χιλιάδες έτη φωτός με το καλημέρα. Ίσως γιατι τα παιδια μπορούν και χρησιμοποιούν την φαντασία τους πολυ πιο θετικά απο ότι οι ενήλικες και δεν τους γίνεται αυτή τροχοπέδη. Ή ίσως γιατι οι ενήλικες, πέραν της φαντασίας (που πιθανά στην ενήλικη μορφή της να είναι πολύ πιο ανεπτυγμένη), κουβαλούν μέσα τους και την μπερδεψούρα της λογικής. Αλλά ποιας λογικής? Αυτής που λέει ότι το "θα βρεις καινουριους φίλους", είναι παράλογο, σκληρό και παντελώς αταίριαστο ως λόγια συμπαράστασης? Μα ακριβώς αυτή η φράση, συνοψίζει μέσα στις τέσσερεις λέξεις της την ίδια την ζωή.

Τελικά, κολλάμε στις λεπτομέρειες και χάνουμε την ουσία. Ισως τα ζώα, όπως και τα μικρά παιδια, αυτην ακριβώς την ουσία να νιώθουν πιο έντονα και γι αυτό ο κόσμος τους είναι πιο φωτεινός, απλός και ήσυχος. Ισως να επικεντρώνουν στα θετικά ενώ οι μεγάλοι στα αρνητικά. Ή στην ομορφιά της στιγμής, ενώ οι μεγάλοι στην υποθετικη ομορφιά της μελλοντικης στιγμής και στα ψεγάδια της παρουσας στιγμής.

Δεν ξέρω.
Εγω, σκέψεις κάνω.

Υ.Γ. 1
Ασχετο, αλλά ο Αχιλλέας σκότωσε τον Έκτορα για να εκδικηθεί τον χαμό του Πατρόκλου. Εντελώς "μεγαλίστικη" αντίδραση, δεν βρίσκεις? Μας φταίνε πάντα οι άλλοι και ποτέ εμείς. Ο Πάτροκλος υποδύθηκε τον Αχιλλέα, φορώντας την πανοπλία του, επειδη ακριβώς ο Αχιλλέας δεν εννοούσε να βγει απο την μίρλα του και να κάνει αυτό που είχε πάει εκει να κανει και ο Εκτορας σκότωσε στην μάχη τον Πάτροκλο, νομίζοντας πως είναι ο Αχιλλέας. Στην τελική, τον σκότωσε στην μάχη- γι αυτό είναι οι μάχες, ρε γαμώτο! Τι έπρεπε να κάνει? Να του στείλει φιλάκια? Και θαρρώ πως ο Αχιλλέας διέπραξε διπλό ατόπημα: πρώτον, επειδή δεν ανέλαβε την ευθύνη της απραξίας του (αν δεν είχε μουλαρώσει, δεν θα έτρεχε ο Πάτροκλος να μαζέψει τα αμάζευτα του και άρα να σκοτωθεί) και δεύτερον γιατί μετατόπισε αυτή του την  ευθύνη στον Έκτορα.

Η μικρή, μια χαρά του απάντησε λοιπόν "θα βρεις καινούριους φίλους"- μη σου πω ότι θα έπρεπε να του απαντησει "εισαι ένας μαλάκας και μισός, φιλαράκο μου και πως να σου συμπαρασταθεί κανείς όταν η μοίρα έχει τους δικούς της τρόπους να μας τιμωρεί για τις μαλακίες που κάνουμε στην ζωή?"

Υ.Γ. 2
Ο Αχιλλέας βρέθηκε σε μια ρωγμη του χρόνου, απο αυτές που οι "μεγάλοι" βρίσκουμε συχνά πυκνά τον εαυτό μας: επέτρεψε στην τσαντίλα και τον θυμό του να τον βγάλουν εκτός μάχης, με αποτέλεσμα η δική του κωλυσιεργεία να στοιχήσει την ζωή στον Πάτροκλο και τον ανυποψίαστο Έκτορα ο οποίος,  στην τελική, πλήρωσε τις μαλακίες του αδερφού του του Πάρη και του Μενέλαου πριν απο αυτόν, αλλά και του Αχιλλέα και του Πατροκλου που είχε τη φαεινή ιδέα να υποδυθεί κάποιον που δεν ήταν με την καμία (όχι, την Ελένη δεν θα την πιάσω στο παρόν σημείωμα, γιατι υπήρξε απλά η αφορμή του μεγάλου πλιάτσικου).  Οταν αφήνουμε τους άλλους να δώσουν τις δικές μας μάχες, μύρια κακά συμβαίνουν- όπως και όταν δίνουμε εμείς τις μάχες των άλλων.

Βέβαια, αυτά, που θα έπρεπε να διδάσκονται στα σχολεία, εννοείται πως δεν διδάσκονται. Διδάσκεται όμως η έννοια της συμπαράστασης στις μαλακίες των άλλων. Και η υποκρισία επίσης.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Τα σημάδια του καλού και του κακού





Η αλήθεια είναι ότι το 2017 "μου μπήκε" κάπως εντυπωσιακά και αναπάντεχα- ίσως για να μου υπενθυμίσει πόσο εύκολο είναι να χάσω όσα θεωρώ δεδομένα. Και δεν αναφέρομαι στα υλικά αγαθά (για τα οποία οι συνθήκες μας κάνουν να φοβόμαστε συνήθως, την δουλειά, το σπίτι -που επι της ουσίας ανήκει στην τράπεζα-, τους φόρους, τις υποχρεώσεις) και τον διαρκή αγώνα να τα βγάλεις πέρα, ούτε στην εξαιρετικά επιτυχημένη εκστρατεία φόβου που μας έχει κυριεύσει όλους. Μάθαμε να φοβόμαστε με την κάθε ανάσα που παίρνουμε, χωρίς καν να αντιλαμβανόμαστε ακριβώς το γιατί, επειδή ο κατασκευασμένος ιστός που μας περιβάλει μας οδηγει στον φόβο- φόβος για τον άρτο τον επιούσιο, φόβος λόγω της τρέλας των ανθρώπων γύρω μας, φόβος για το αύριο, φόβος, φοβος.... Ακόμη και φόβος για τον θάνατο- των δικών μας ανθρώπων, αυτών που αγαπάμε, είτε είναι γονείς, είτε σύντροφοι, παιδιά, αγαπημένοι φίλοι και συνεργάτεςν φαντάζει πιο εύκολος απο το αργό μέτρημα της λήθης που σου κάνει μεν, αισθητή την παρουσία της, αλλά δεν έχεις ιδέα πως θα εξελιχθεί, πότε, σε πόσο χρόνο, με τι τρόπους.

Μα μέσα σε όλους αυτους τους φόβους, πολλές φορές ξεχνάμε ότι υπάρχουν και άλλες αλλαγές που μπορούν να αναποδογυρίσουν την ζωή μας ύπουλα, σταδιακά, σιγά σιγά, μέχρι το εντυπωσιακό φινάλε που δεν είναι άλλο απο εκείνο το γνωστό και τόσο λανθασμένο: "ξαφνικά, ο τάδε άλλαξε/συνέβη το δείνα/έσκασε το Χ". Αλλαγές που έχουν να κάνουν με τις σχέσεις μας, με την συμπεριφορά των ανθρώπων, με θέματα υγείας, με αποφάσεις που κάποια στιγμή καλούμαστε να πάρουμε ή καλούμε τους άλλους να πάρουν.

Τίποτα δεν συμβαίνει ξαφνικά- εκτός ίσως απο τον θάνατο σε κάποιες μορφές του: ένα ατύχημα, μια καρδιακή προσβολή, ένα ανεύρισμα. Κατα τα άλλα, οτιδήποτε σκάει μια μέρα "ξαφνικά", επι της ουσίας δεν έσκασε μια μέρα ξαφνικά, αλλά για πολύ καιρό μαζευόταν, συγκεντρωνόταν, αυξανόταν, βήμα βήμα, λέξη λέξη, ανάσα ανάσα, μέχρι την επεισοδιακή και οδυνηρή εμφάνιση του. Ενα ηφαίστιο που εκρύγνειται δεν εκρύγνειται επειδη δημιουργήθηκε μάγμα μέσα σε μια στιγμή, μα επειδή για μήνες συγκεντρωνόταν ενέργεια σε ένα συγκεκριμένο σημείο και κάποια στιγμή, η ενέργεια αυτή διέφυγε εκρηκτικά προς την ατμόσφαιρα. Ενας άνθρωπος κατ επέκταση, δεν αρρωσταίνει ξαφνικά, μα μια ωραία μέρα, εμείς οι γύρω του αρχίζουμε να βλέπουμε τις ενδείξεις της ασθένειας του, που δεν βλέπαμε ως τότε. Μια σχέση δεν διαλύεται "ετσι ξαφνικά", αλλά σιγά σιγά, λίγο λίγο χαλάει ή οδηγείται στο αναπόφευκτο μαλλον, τέλος της, μέχρι που μια μέρα, γίνεται το μπαμ ή φτάνει και τυπικά το κλείσιμο.

Αυτό το μπαμ είναι που ονομάζουμε "ξαφνικό", στο κάθε τι, αυτή η ηχηρή σιωπή που ακολουθεί τις μεγάλες αλλαγές, οι πρώτες ώρες και μέρες που η καρδιά μας συνεχίζει να χτυπάει με το ζόρι όσο  προσπαθούμε να διαχειριστούμε τα νέα δεδομένα- παρ' ότι αν ψαχτούμε ειλικρινά, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι ενδείξεις υπήρχαν απο καιρό, μα είτε κάναμε πως δεν τις βλέπαμε, είτε δεν ήμασταν σε θέση να τις αναγνωρίσουμε, είτε δεν τις πήραμε και τόσο στα σοβαρά. Και συνήθως, απο αλλού περιμένουμε τις καταστροφές και απο αλλού μας έρχονται (τελικά, αυτό το τελευταίο είναι Νόμος...). Μια καταστροφή δεν είναι απαραίτητο να είναι εντυπωσιακή και απόλυτη- μπορεί να είναι μικρής κλίμακας ή τοπική, μα σαν τα τουβλάκια ενός ντόμινο, συμπαρασύρει μαζί της ένα ένα και όλα τα στοιχεία που κάνουν την ζωή μας να νιώθει ασφαλής, συγκροτημένη, αγαπημένη. Συμπαρασύρει κυρίως την οπτική μας η οποία στηριζόταν σε δεδομένα που δεν υπάρχουν πια.

Και τελικά, τα γηρατιά είναι μια βασική πηγή "τέλους" στον άνθρωπο, είτε ως εκφυλισμός του μυαλού του, είτε ως εκφυλισμός των σχέσεων του, είτε ως εκφυλισμός των επιθυμιών του. Σαν ένα φρούτο που δημιουργείται απο ένα ανθάκι, μεγαλώνει, ωριμάζει και έπειτα, αρχίζει η αντίστροφη πορεία και καταλήγει να σαπίσει, να γίνει σκόνη στο τέλος, το μυαλό μας, η ζωή μας, οι σχέσεις μας, ακολουθουν την ίδια πορεία. Χους εις χουν τα πάντα, εμείς, οι σχέσεις μας, οι αγάπες και οι αγωνίες μας, τα όνειρα μας, τα θέλω μας, η ίδια η ζωή μας, ξανά και ξανά. Και όπως μου είπε κάποιος χθες "νομίζεις ότι όταν φυγουμε θα μας θυμάται κανείς? Μερικά χρονάκια να περάσουν και δεν μένει τίποτα". Οπότε, ότι φάμε, ότι πιουμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας, συμπλήρωσε- αν και δεν συμφωνώ πλήρως με το συμπέρασμα αυτό. Ίσως να είμαι ρομαντική (παρά τις διαπιστωμένες μαρτυρίες περί του αντιθέτου), αλλά θέλω να πιστεύω ότι το πέρασμα μας απο την ζωή, μπορεί και οφείλουμε να αγγίξει τις ζωές των άλλων ανθρώπων, κατά προτίμηση θετικά- αν και ακόμα και η αρνητική επιρροή έχει Λόγο ύπαρξης.

Κανείς μας δεν ξεφεύγει απο την μοίρα του, όσο και αν επιθυμεί διακάως να της ξεφύγει. Και καμία ύπαρξη ή σχέση δεν ξεφεύγει απο την προδιαγεγραμμένη πορεία της, ακόμη και αν οι δημιουργοί της παλεύουν με νυχια και με δόντια γι αυτό. Το καλό και το κακό συνυπάρχουν μέσα μας, μάχονται αιώνια για την επικράτηση επάνω στην ανθρώπινη φύση και μερικές φορές, κάνουμε κακό θεωρώντας οτι κανουμε καλό- όπως και το ανάποδο. Δηλώνω αμετανόητα γοητευμένη (και γοητευόμενη) απο την ανθρώπινη φύση, ιδίως απο τις φωτεινές και σκοτεινές εξάρσεις της, που συνυπάρχουν άρηκτα, όπως ακριβώς συνυπάρχει το φως και το σκοτάδι στο κάθε τι. Και ακριβώς λόγω αυτού μου του χαρακτηριστικού, τις ιδιαίτερης ευαισθησίας προς τις ανθρώπινες εξάρσεις μεγαλοσύνης όσο  και καταστροφής, πληγώνομαι υπέρμετρα, όσο και αγαλιάζει η Ψυχή μου υπέρμετρα. Όσο περνούν τα χρόνια δε, παρά την αυστηρότητα και τον ρεαλισμό που με διακρίνει, γίνομαι όλο και πιο παιδι σε ορισμένα πράγματα, στην ένταση με την οποία εισπράττω το κάθε τι.

Πονάω όσο και χαίρομαι μέχρι φρίκης, όχι γιατί οι άλλοι άνθρωποι  φταίνε, αλλά γιατί τους αγαπώ τόσο και γιατί αγαπώ την σταθερή παρουσία τους στην ζωή μου- ακριβώς όπως ένα παιδι θεωρεί ότι η μάνα του και ο πατέρας του θα είναι πάντα πλάι του, χαρούμενοι, γελαστοί, δυνατοί, σαν μικροί Θεοί επι της γης και χάνει τον κόσμο με το που τους δει λίγο διαφορετικά ή με το που παύουν να λειτουργουν σαν επίγειοι Θεοί. Και όταν αυτή η σταθερότητα διαλύεται με τον όποιο τρόπο, ακόμη και αν σημάδια της υπήρχαν για καιρό, ο κόσμος μου καταρρέει κάθε φορά απο την αρχή, συμπαρασύροντας τα πάντα όλα, μα πρώτα και κύρια, εμένα την ίδια.

Ο Δαρβίνος μίλησε για το πιο ανθεκτικό είδος- και ίσως να είχε δίκιο τελικά. Θα επιζήσει αξιοπρεπώς μόνο όποιος κατορθώσει να αντέξει τα γκρεμίσματα του με σθένος και δύναμη Ψυχής, μόνο όποιος κατορθώσει μέσα απο τέτοιες μικρές (και τόσο σημαντικές) καταστροφές να ανασυνθέσει τον ιστό της ζωής του βρίσκοντας το καλό μέσα στο κακό, το φως μέσα στο σκοτάδι, το θετικό μέσα στην όποια στενοχώρια του. Κάπου μέσα μας κρύβουμε τεράστια αποθέματα δύναμης, τα οποία πρέπει να μπορούμε να ανασύρουμε κάθε φορά που ο κόσμος μας έρχεται τούμπα.

Όπως έχει χαρακτηριστικά πει ο Ερμής πριν κάτι χρονάκια "όποιος καεί, πρόβλημα του"- και αυτή είναι η πικρή αλήθεια.

Επίσης, να δηλώσω για άλλη μια φορά ότι όλα μου τα ποτέ, τα λούζομαι- και μαλλον έχω ξεστομίσει αρκετά ήδη, γιατί την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, λούστηκα εντυπωσιακά ένα ακόμη. Προσπαθώ να μην κατακρίνω τους άλλους, να θυμάμαι ότι αν δεν φορέσεις τα παπούτσια κάποιου, δεν δικαιούσαι να εκφέρεις γνώμη για τις πράξεις ή την απραξία του, αλλά κοίτα, ρε φιλε, που το ξανάκανα τελικά χωρις καν να το καταλάβω, με αποτέλεσμα να εισπράξω στα μούτρα ένα ζευγαράκι παπουτσάκια μιας φίλης ως Πρωτοχρονιάτικο δώρο. Αλλά και την προοπτική ενός σεναριου που με φρικάρει, όσο και αν το επαναλάμβανα θεωρητικά, εδώ και χρόνια με τουπεδάκι. Τικ τακ, τικ τακ.... Ο Χρόνος μετράει ανάποδα, σαν χρονόμετρο ρυθμισμένο σε δεκαπετά κτύπους- μαλλον δηλαδή, γιατι στα μαθηματικά δεν είμαι καλή, άσε που έχω την βάσιμη υποψία ότι τα όποια τικ τακ φέρνουν μαζί τους πολλά, απολύτως αναπάντεχα αποτελέσματα, το φως ή το σκοτάδι των οποίων, μένει να φανεί παρακάτω (και δεν φημίζομαι για την υπομονή μου....).

Ας είναι.
Όσο ζω, μαθαίνω.
Ελπίζω να μαθαίνω, δηλαδή.

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Ο,ΤΙ ΛΑΜΠΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΥΣΟΣ





Δράττομαι της ευκαιρίας των "εορτών της αγάπης", για να αποτυπώσω ορισμένες σκέψεις εδώ.

 Η αλήθεια είναι ότι οι "γιορτές" με τσιτώνουν περίεργα- και όσο περνούν τα χρόνια, η ενόχληση μου αυξάνεται γεωμετρικά, γιατί αδυνατώ να κατανοήσω πως διάβολο ο μισός πλανήτης εισέρχεται σε ντελίριο κάθε τέλος Δεκέμβρη (χωρίς καν να απαιτουνται ναρκωτικά) για ένα μωρό που γεννήθηκε πριν 2.017 χρόνια, το οποίο δεν γνώρισαν ποτέ και δέχονται χωρίς σκέψη ότι ήταν ο θεάνθρωπος επι της γης κλπ κλπ (ενώ υπάρχει και ο Αλλαχ, ο Βουδας και δεν ξερω και γω, πόσοι άλλοι, αλλά όχι, ο "δικός μας" ο Θεούλης είναι πάντα ο καλύτερος). Επίσης, βρίσκω τρομερά, αδιανόητα ηλίθιο και μάταιο αυτό το πνεύμα της εορταστικής παράκρουσης με τις χαρούλες και τα γέλια, όταν τον υπόλοιπο χρόνο είμαστε θεριά ανήμερα, έτοιμα να βλαψουμε, να καταστρέψουμε, να προκαλέσουμε την δυστυχία.

Τώρα που γράφω, ακούω εξακολουθητικά τους απο κατω να σκοτώνονται (εχουν ξεκινησει απο τις 8 το πρωί) και την μικρή να ωρύεται, με την μανα της να ρωτάει απελπισμένη "γιατι έχεις τόσα νεύρα? δεν το καταλαβαίνω!"- η μάνα που αποτελεί την επιτομή των νεύρων και χρήζει ψυχιατρικής μελέτης τουλάχιστον. Ασχετο, αλλά αυτη η οικογένεια, κάπου συνέφαγε χθες, μέσα στο γενικότερο πνεύμα "αγαπης" των ημερών, συμβάλλοντας και αυτή, στην ιλουστρασιόν ξινίλα των ημερών, που όλοι τροφοδοτούν εντατικά, τρέχοντας σαν σεληνιασμένοι απο τραπέζωμα σε τραπέζωμα με συγγενείς που κατα τα άλλα, δεν θελουν να βλέπουν στα μάτια τους και δεν έχουν επαφές όλο το χρόνο- και ψωνίζοντας με απόγνωση λες και δεν θα ξημερώσει το αύριο, σε σουπερμάρκετ, ρουχάδικα κλπ.

Να με συγχωρεί η χάρη σας, αλλά Αγάπη δεν είναι τα δεντράκια, τα φωτάκια και τα τραπεζώματα- ουτε καν ένα βρέφος που γεννήθηκε πριν κάτι χιλιετίες.

Αγάπη είναι πρώτα και κύρια, η γνώση του Εαυτού- η αναγνώριση των θετικών και αρνητικών μας στοιχείων και η αποδοχή τους, ώστε με την σειρά μας, να συνεισφέρουμε θετικά στον κόσμο που ζούμε, αντί να τον μαγαρίζουμε επειδή αρνούμαστε να δούμε ποιοί είμαστε και τι κάνουμε

Αγάπη είναι η συμπεριφορά μας ΟΛΟ τον χρόνο, προς γνωστους και αγνώστους, προς φίλους, συγγενείς, αλλά και προς την υπάλληλο στο ταμείο του μαγαζιού, προς τον υπάλληλο στην εφορία, τον οδηγό του άλλου αυτοκινήτου στον δρόμο, τον κάθε ένα στον οποίο φερόμαστε απαίσια λες και φταίει εκείνος για όλα μας τα ζόρια.

Αγάπη είναι να παραδεχόμαστε τα λάθη μας και να μαθαίνουμε απο αυτά, αντί να τα διαιωνίζουμε και να τα παραχώνουμε κάτω απο το χαλί, διότι βρε αδερφέ, λάθη κάνουν μόνο οι άλλοι και ποτέ εμείς.

Αγάπη είναι να μεγαλώνουμε υγιή παιδιά και να μην φέρνουμε στον κόσμο πλάσματα που αύριο θα γίνουν τέρατα, που με την σειρά τους, θα δημιουργήσουν άλλες δυσλειτουργικές οικογένειες διαιωνίζοντας έτσι την ανικανότητα που κρύβουμε μέσα μας.

Αγάπη είναι να πάψουν οι επαγγελματίες άνεργοι να το παίζουν δυστυχείς και να βγουν έξω να βρουν δουλεια, ώστε να μην επιβαρύνουν αυτους που ακόμα δουλεύουν- να αφήσουν τις δικαιολογίες, γιατί ειλικρινά, ακούγοινται λειψές, φτηνές και πολύ πολύ βολικές.

Αγάπη είναι να είμαστε ειλικρινείς και να μάθουμε να ζητάμε συγνώμη, να παραδεχόμαστε τα λάθη μας, να μην το παίζουμε δίκαιοι και άξιοι, όταν στην πραγματικότητα βρωμάμε και ζέχνουμε.

Αγάπη είναι να σεβόμαστε ΟΛΟ τον κόσμο και όχι μόνο τους ομοιδεάτες μας- το βρίσκω τραγικό να ευαγγελιζόμαστε χριστουγεννιάτικο πνεύμα και την ίδια στιγμή, να ρίχνουμε κατάρες στους αλβανους, τους μωαμεθανούς, τους ισλαμιστές, τους πρόσφυγες, τον γείτονα, την γυναίκα μας, τον αδερφό μας. 

Θες αγάπη? Δώσε την πρώτα- ειδικά εκεί που δεν θες να την δώσεις. Κοίτα τα μούτρα σου καλά στον καθρέφτη και κόψε τις φανφάρες και τη φιγούρα. Παραδέξου ότι απέτυχες σαν συντροφος, σαν γονιός, σαν φίλος, σαν εραστής, σαν επαγγελματίας και πάρ' το αλλιώς. Πες: εγω φταίω και κανένας άλλος. Και κάνε το πράξη στην ζωή σου, εκεί που πονάει πιο πολύ, που τσούζει το εγώ σου. Στην τελική, ο Χριστούλης τον οποίο με περισσή ευκολία βάζεις στο στόμα σου, αυτό ακριβώς υποτίθεται πως έκανε, οπότε, μαλλον τον μαγαρίζεις κάθε φορά που περιμένεις την σωτηρία απο αλλού, κάθε φορά που κατακρίνεις τους πολιτικους, που ανεβάζεις στο φέησμπουκ τσιτάτα άλλων, αρνούμενος να κοιτάξεις το δικό σου χάλι, το χάλι της ζωής που έφτιαξες και ζεις. 

Προσωπικά, έχω άλλη άποψη για την αγάπη. Αγω άπτων.... Πάω εκεί που νιώθω την αναγκη να παω- αυτό σημαινει- και αν η ανάγκη σου είναι να προσβάλεις την πωλήτρια στα Ζara ή να ορμησεις στην τάδε Υπηρεσία με τα μούτρα κατεβασμένα λες και σου φταίει ο υπάλληλος, αυτό θα πράξεις. Αν σιχαίνεσαι τον άντρα σου ή κοροιδεύεις τα παιδια σου, αυτό προσφέρεις. Δυστυχως για σένα, οι πράξεις σου δεν σβήνονται με ένα μαγικό ραβδάκι, όσα τραπεζώματα και να κάνεις, όσες φορές και να στολήσεις δεντράκια, όσα ψαλτήρια και να ακούσεις στην εκκλησία. Γουστάρεις να νιώθεις δικαιος και σωστός, αλλά ξεχνάς ότι σε χαρακτηρίζει το κάθε μπινελίκι που έριξες, η κάθε προσβολή που έδωσες, η κάθε αποτυχία σου στις σχέσεις σου, το κάθε παραμικρό ψέμμα που ξεστόμισες, η κάθε ζημιά που προκάλεσες στους άλλους, η κάθε πληγή που δημιούργησες επειδη είσαι τελικα, ανάξιος και τυφλός, γεμάτος μίσος και φόβο, που κρύβεις τεχνηέντως κάτω απο ωραία λόγια και γυαλιστερές προφάσεις. Είσαι λειψός, γιατί είσαι άνθρωπος- παραδέξου το και κοίτα να διορθώσεις ότι διορθώνεται, όσο ακόμα μπορείς. Γιατί το μοναδικό πράγμα που θα χαρακτηρίσει το πέρασμα μας απο ετούτο τον μάταιο (αλλά τόσο ελκυστικό) κόσμο, θα είναι το καλό που κάναμε- ή το κακό.

Και το καλό/κακό, έχει δική του μνήμη, η οποία ποτίζει τον κόσμο σε μικρές, ανεπαίσθητες δόσεις, όσο και αν εμείς επιμένουμε να κοιτάμε αλλλού κάνοντας τα στραβά μάτια σε ότι δεν μας βολεύει.


Δεν θέλω να μιλήσω άλλο για αγάπη, λοιπόν. Σιχάθηκα τα όσα βλέπω καθημερινά γύρω μου, την απουσία χαμόγελου, την απουσία συγνώμης, την απουσία παραδοχής των λαθών, την απουσία ευγένιας και θέλησης για αλλαγή του εαυτου. Σιχάθηκα την ανειλικρίνια που χαρακτηρίζει το κάθε τι, την κοροιδία, την κενότητα, που ιδίως ενδεδυμένες με το "πνεύμα των εορτών",  φωνάζουν ακόμα περισσότερο.

Προτιμώ να μιλήσω για μένα, για σένα, για τον καθένα απο εμάς. Ας κοιτάξει ο καθένας μας καλά τα μούτρα του στον καθρέφτη του- και δεν αναφέρομαι στον καθρέφτη του μπάνιου φυσικά, αλλά στον άλλο, τον εσωτερικό- γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην ΞΕΡΕΙ ΚΑΛΑ ότι κρύβει μέσα του σκοτάδια.

Μέρες που είναι, ας σιωπήσουμε και ας κάνουμε την αυτοκριτική μας (αφου δεν μπορούμε να την κάνουμε όλο τον υπόλοιπο καιρό), ήσυχα, σιωπηλά, με επιμονή και αλήθεια. Και αντί για το επόμενο τραπέζωμα της Πρωτοχρονιάς, ας επιλέξουμε να πλησιάσουμε έναν άνθρωπο που βλάψαμε και να του ανοίξουμε την καρδιά μας. Να του ζητήσουμε συγνώμη για τα λάθη μας, για την συμπεριφορά μας, για τα όσα κάναμε και τα όσα δεν κάναμε.

Η μοναδική επ-ανάσταση που έχει ουσία και Λόγο ύπαρξης, είναι η εσωτερική, αυτή που συμβαίνει ένα βήμα την φορά, που δεν φωνάζει, δεν κραυγάζει, δεν δείχνει τους άλλους με το δάχτυλο, γιατί τα υπόλοιπα τέσσερα δείχνουν πίσω σε εμάς.

Αυτές τις γιορτές, κάτσε ψάξου καλά και έπειτα, όταν ταπεινωθείς μέσα σου, βγες έξω και κάνε ΜΙΑ καλή πράξη, όχι απο τις εύκολες, αλλά απο τις πολύ δύσκολες για σένα. Άσε τα ευχολόγια και τα κυριελέησον και κάνε στροφή μέσα σου.

Ζητα συγνώμη απο την γυναίκα σου, το παιδι σου, τον γείτονα, τον φίλο, τον άγνωστο- όποιον έμαθες ως τώρα να αντιμετωπίζεις σαν να φταίει εκείνος για το δικό σου χάλι, την δική σου αδυναμία να διαχειριστείς την ζωή που έφτιαξες. Πάρε τηλέφωνο κάποιον που έχεις να μιλήσεις χρόνια. Άσε κατα μέρος τις έχθρες, τις αντιπάθειες και το ψέμμα που τόσο βολικά έμαθες να χρησιμοποιείς για να νιώθεις εσυ καλά.

Κάνε μια καλή πράξη, ρε παιδάκι μου. Ξεβολέψου για λίγο!

Και ας μην τραπεζώσεις κανέναν στο σπίτι σου, το φωτισμένο με λαμπιόνια, το στολισμένο με δεντράκια καταναλωτισμού και επιφανειακής ομορφιάς.


Υ.Γ.

Πριν λίγες μέρες, έφυγε ένας άνθρωπος, όπως φεύγουν τόσοι άλλοι καθημερινά. Στην κηδεία του δεν πήγε ο ίδιος του ο αδερφός, αλλά και το μισό σόι/κολλητοί του εν λόγω αδερφού. Ό,τι και αν συνέβη μεταξύ τους, δεν χωρά μπροστά στον θάνατο, λέω εγώ. Και αν όλοι αυτοί χθες τραπεζωθήκανε και ανταλλάξανε ευχές και αγάπες, αυτό που μένει, είναι η απουσία τους τελικά.

Αυτό που μένει, είναι πάντα η απουσία μας. Γι αυτό, ας σκεφτούμε ότι την αμέσως επόμενη στιγμή, ίσως να μην έχουμε πια την ευκαιρία να διορθώσουμε κάτι που κάναμε ή δεν κάναμε.

Αν ηξερες ότι δεν θα υπάρξει αύριο, τι θα έκανες πρώτα απ όλα?

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Το Βιβλίο της Ζωής





Η Γνώση είναι μια απόλυτα καταστροφική διαδικασία. Όπως και το οποιοδήποτε εσωτερικό ταξίδι, αν είναι ουσιαστικό και όχι απλά μια βολική βόλτα στα πέριξ. Ώρες ώρες, απορώ ειλικρινά, με τους διάφορους που με περισσή ευκολία αυτοανακηρύσσονται συγγραφείς, ποιητές κλπ, επειδή πλήρωσαν και εξέδωσαν ένα βιβλίο ή επειδή κάμποσοι το διάβασαν κιόλας και τους είπαν καλά λόγια.  Θα μου πεις, ο κόσμος έμαθε στις εύκολες, επιφανειακές λύσεις και δεν ψάχνεται περισσότερο, οπότε, όλα καλά, ε?

Πολύ θα ήθελα να γίνω συγγραφέας- ένας Μάρκες, μια Αλλιέντε, ακόμα και ένας Peter May, μια Donna Tart, ένας John Connolly. Ann Rice όχι, δεν θα γούσταρα να γίνω, ούτε και Patricia Cornwell- γιατί πήραν την αρχική ιδέα τους και την τράβηξαν απο τα μαλλιά, ξετεντώνοντας την μέχρι που έφτασε να χάσει το όποιο νόημα της. Ναι... νομίζω ότι αυτό θέλω πιο πολυ στην ζωή μου- αλλά δεν τολμώ να το ζητήσω κιόλας, γιατί ξέρω πια ακριβώς πως δουλεύει το περιβόητο "ζήτα και θα λάβεις" και οι λέξεις είναι οι μεγαλύτερες παγίδες που υπάρχουν. Άσχετο, αλλά πριν κάτι μέρες, στην αναμονή ενός ιατρείου, ξεφύλλισα για ώρα τα άπαντα του Διονυσίου Σολωμού- και ομολογώ ότι απογοητεύτηκα. Τρομερή φλυαρία- και αν είχε κάτι ουσιώδες να πει, χάθηκε μέσα στην φλυαρία του αυτη. Λυπάμαι που σας απογοητεύω, μα ο "εθνικός ποιητής", δεν αναποδογυρισε τον κόσμο μου με τις σκέψεις του, δεν άρπαξε την ψυχη μου να την κάνει κομμάτια- ακόμη και ο Υμνος του εις την Ελευθερία, συνολικά ιδωμένος, φλυαρεί πολύ.

Ασχετο, αλλά η ελληνική γλώσσα είναι τρομερό εργαλείο- σας το χω πει? Ποιητής. Η μοναδική μη συνθετη λέξη που περιγράφει την έννοια της Δημιουργίας. Συγγραφέας είναι άλλο. Συν-γράφω, γράφω μαζί με κάποιον άλλο (το οποίο ακριβώς, αναλύω παρακάτω), αλλά ποιητής? "Ποιητής Ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων". Σκέψου ότι η πιο γνωστή αναφορά στην λέξη, περιλαμβάνεται στο Πιστεύω της Χριστιανικής Θρησκείας και θα καταλάβεις την σημασία της διαδικασίας. Ενας απο τους πρώτους μεγάλους ποιητές, θεωρείται ποιος άλλος, ο Όμηρος. Τυχαίο θα είναι...

Στο θέμα μου τώρα. Πέρυσι, ξεκίνησα να γράφω ένα βιβλίο, χωρις να ξέρω καν ότι γράφω βιβλίο, όπως ξεκινουν όλα μου τα κείμενα, εδώ σε τούτο το blog. Οι πρωταγωνιστές του μου μίλησαν οταν και όποτε ήθελαν, επισκεπτόμενοι το μυαλό μου κατά βούληση, τόσο που αισθάνθηκα περισσότερο σαν καταγραφέας της Ιστορίας τους, παρά σαν μυαλό που συνέθετε το οτιδήποτε απο μόνο του. Τρομερά κουραστική διαδικασία- δεκαπεντάωρα μπροστά στον υπολογιστή, να χάνομαι για ώρες στον κόσμο τους, παράλληλα με την δουλειά μου που είναι ήδη απαιτητική. Κόντεψε να με στείλει, η προσπάθεια- και όταν τελείωσε, έκανα μήνες να συνέλθω. Αυτό το διαρκές πηγαιν-έλα χωρις προειδοποίηση, αναμεσα στους δύο κόσμους, ήταν ό,τι πιο εξοντωτικό έχω ζήσει μέχρι σήμερα. Το βιβλίο αυτό, το έδωσα σε δυο φίλους που εκτιμώ, να το διαβασουν, να μου πουν την ειλικρινή άποψη τους. Μου την είπαν, αλλά στην φάση εκείνη, δεν ήμουν σε θέση να χρησιμοποιήσω τις παρατηρήσεις τους εποικοδομητικά, γιατί βλέπεις, το πόνημα γράφηκε ολοκληρο στα Αγγλικά και αυτό απο μόνο του, λειτούργησε ως εμπόδιο, όχι λόγω αδυναμίας χειρισμού της συγκεκριμένης γλώσσας, μα γιατι ήταν τα λόγια των πρωταγωνιστών, οι Σκέψεις και οι μνημες τους- και τίποτα άλλο. . Ο Κήαλαχ Μακ Λέοντ, η Βίκτορυ, ο Πήτερ, ο Κρεγκ, ο Ναθάνιελ, μου μίλησαν σε μια άλλη γλώσσα και αυτήν αποτύπωσα και στο χαρτί, χωρις καμία δυνατότητα να επέμβω ουσιαστικά. Το βιβλίο το διάβασε και ο Γρηγόρης, όταν ήρθε η ώρα να το διαβάσει- και το έκανε φύλλο και φτερό, με τρόπο που δεν περίμενα. Οι παρατηρήσεις του με πήραν και με σήκωσαν, κατέστρεψαν κάθε βεβαιότητα που είχα για το πόνημα μου- άλλος ένας λόγος για τον οποίο τον αγαπω.

Μα και πάλι, δεν μπορούσα να "δω". Αυτό που είδα μόνο, ήταν ότι όσο καλά Αγγλικά και να μιλάω ή να γράφω, το κείμενο μου ήθελε στρώσιμο, μιας και η αγγλική γλώσσα δεν έβγαινε στρωτά για κάποιον που την γνωρίζει καλά. Έτσι, μια ωραία μέρα, προσφέρθηκε μια φίλη να στρώσει τα αγγλικά μου και δέχτηκα με χαρά. Μα οι μήνες περνούσαν και εκείνη δεν προχωρούσε. Απελπίστηκα, ειλικρινά. Έπειτα, ένα βράδυ, σκέφτηκα να ξεκινήσω να το γράφω απο την αρχή στα ελληνικά, έτσι, να δω πως βγαίνει, γατί όπως πήγαινε το πράγμα, δεν θα το εξέδειδα ποτέ. Ήμουν σίγουρη ότι δεν θα βγει καλό, γιατί ένα σημαντικό μέρος του έχει βασιστεί στα λογοπαίγνια της συγκεκριμένης γλώσσας, τα οποία χάνονται στα ελληνικά. (Εδώ, να κάνω μια μικρή παρένθεση και να αναφέρω την Χρύσα, που είχε φαγωθεί να το "μεταφράσω" στα ελληνικά, απο καιρό. Είχε δίκιο τελικά- και οφείλω να της το αναγνωρίσω, αλλά όχι για τους λόγους που εκείνη ήθελε ή που εγω νόμισα). Ξεκίνησα λοιπόν δοκιμαστικά να "μεταφράζω" και με παρέσυρε η προσπάθεια, τόσο που ενθουσιάστικα και πείστηκα ότι μπορώ να το ολοκληρώσω στα ελληνικά και να το εκδόσω εδώ τελικά. να που το "καθε εμπόδιο για καλό", έχει λόγο ύπαρξης, σκέφτηκα μάλιστα ικανοποιημένη. .

Μα, φτάνοντας κάπου στα μισά -και έχοντας ήδη γράψει καμιά διακοσαριά σελίδες- συνειδητοποίησα το πρόβλημα και εκεί, κόλλησα για τα καλά. Βλέπεις, η ελληνική γλώσσα είναι φοβερό εργαλείο. Αγαθό και κακό, ταυτόν, φίλε μου... Και με την χρήση της, άνοιξε και το μυαλό μου μαζί. Συνειδητοποίησα όλα όσα, ως καταγραφέας, αδυνατούσα να δω- τις παρατηρήσεις του Μάκη και της Μαίρης, τα ερωτηματικά του Γρηγόρη και ακόμα περισσότερα απο αυτά. Συνειδητοποίησα τα κενά της ίδιας μου της Ιστορίας, τα οποία πιθανόν κανένας άλλος να μην έχει εντοοπίσει ως τώρα, ούτε καν ο Γρηγόρης, που εντόπισε και τα περισσότερα. Γιατί τώρα πια, η Ιστορία είναι δική μου. Την γέννησα και σαν μωρό, κλαίει και βασανίζεται και γω, η μωρομάνα, κλείνω τα αυτιά μου με απελπισια, γιατι αδυνατώ να καταλάβω γιατι στο δαίμονα κλαίει το αναθεματισμένο. Τι ζητάει και γω δεν μπορώ να καταλάβω? Τι χρειάζεται που εγω πρέπει να του δώσω, ώστε να σκάσει πια και να κοιμηθεί ξανά, αλλά το πιο σημαντικό, τι πρέπει να του προσφέρω, εγω η μάνα του, για να μεγαλώσει και να γίνει Ωραίος Άνθρωπος? Τρομερά δύσκολη εγκυμοσύνη και τρομερά δύσκολη γέννα. Και τώρα, μόνη μου, να παλεύω και με ένα νεογέννητο μωρό, πριν καν συνέλθω ακόμα. Καπως έτσι- εχεις δίκιο Γρηγόρη, για άλλη μια φορά.

Οφειλω στον Εαυτό μου να παραδεχτώ ότι η Ιστορία μου έχει κενά και μπάζει απο παντού. Στα δικά μου μάτια, τουλάχιστον- και αυτό, είναι αρκετό. Χθες, τα συνειδητοποίησα ξαφνικά, το ένα πίσω απο το άλλο και αρχικά, τρόμαξα και παραιτήθηκα. Ως τώρα βλέπεις, υπήρξα απλά καταγραφέας του υποσυνείδητου μου, στο blog τόσα χρόνια, αλλά και στο αγγλικό κείμενο του βιβλίου. Μα ως συγγραφέας που βλεπει και το μετά, τους πιθανούς αναγνώστες που θα το διαβάσουν, τον πιθανό εκδότη που θα πρεπει να βρει κάτι σημαντικό στο κείμενο μου για να μου πει, Ζαφειροπούλου? Θα το αναλαβω γιατί έχει κάτι να πει, ένιωσα τρομερά αποτυχημένη. Η Ιστορια κρύβει μεσα της πολλές δυνατότητες, μα ακόμα, αδυνατώ να τις ανακαλύψω. Αδυνατώ να ανακαλύψω τι θέλησε να μου πει, γιατί οι πρωταγωνιστές της αποφάσισαν να μου την εμπιστευτούν δηλαδή. Εχω κολλήσει στα κενά της, που σαν κλειστές πόρτες, περιμένουν να βρω το κατάλληλο κλειδί που θα τις ξεκλειδώσει. Η αρμαθιά με τα κλειδια βρίσκεται κάπου μέσα μου, μα δεν έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο και δεν ξέρω αν το χω. Ο Γρηγόρης φώναζε εδώ και καιρό: ποια είναι η κεντρική ιδέα? Αν πρέπει να το περιγράψεις μεσα σε δυο παραγράφους, τι θέλει να πει, το ρημάδι? Και δεν ήξερα, αλλά δεν ήξερα ότι δεν ξερω. Με την χρήση των ελληνικών, το εμπέδωσα και αυτό.

Με την χρήση των ελληνικών μπόρεσα αν μη τι άλλο, να "δω" ότι είχα απλά καταγράψει τα βασικά γεγονότα. Τρομερή γλώσσα... Τρομερή, πραγματικά. Με άρπαξε και με διέλυσε ξανά απο την αρχή, τρίβοντας μου οδυνηρά στη μούρη την κάθε παραμικρή αδυναμία του κειμένου μου. Και τώρα, έφτασα να αμφισβητώ το κάθε τι, όπως και θα έπρεπε να κάνω, δηλαδή. Μέχρι χθες είχα απλά το υλικό. Τώρα έχω στα χέρια μου ένα φονικό εργαλείο που δεν ξέρω καν πως να χρησιμοποιήσω και τι πρέπει να κάνω με το υλικό που έχω στην διάθεση μου. Δεν ξέρω πως να το δουλέψω.

Εχω κολλήσει.

Ζω μισοβυθισμένη σε εκείνο τον άλλο κόσμο, προσπαθώντας να μην κάνω καμιά μαλακία στην δουλειά, αφού το μυαλό μου είναι διαρκώς αλλού, αλλά το μαρτύριο δεν έχει τέλος, γιατι ναι, κατάφερα να συλλάβω, να κυοφορήσω και να γεννήσω, παρά τις αντιξοότητες, μα τώρα δεν έχω ιδέα τι πρέπει να κάνω με τούτο το άγνωστο πλάσμα που έφερα στον κόσμο. Ίσως να μην το βρω ποτέ. Ίσως να μην θέλω καν να γινω συγγραφέας, τώρα που το ξανασκέφτομαι.

Ισως να θέλω να γίνω ο επόμενος Ποιητής ορατών και αοράτων, τελικά. Και γι αυτό να μην έχω "ζητήσει" την συγγραφική καριέρα που επιθυμώ και ξέρω πως, αν την ζητήσω, θα την έχω, ασχέτως κόστους.

Πράγμα που με φέρνει αναγκαστικά, στα λόγια του Μιχάλη- και τον μισώ ειλικρινά, γι αυτό- για άλλη μια φορά.

Υ.Γ.
Προχθες, συναντήθηκα με δυο αγαπημένους ανθρώπους, μεγάλης ηλικίας. Ο ένας, με τρομερές γνώσεις γλωσσολογίας, μεταξυ καφέ και βαρεμάρας (δικής μου, γιατι ενδόμυχα, μετρούσα τα λεπτά για να φύγω επειδη με κουράζει η πολυλογία του, μέχρι που άρχισε να μου αναλύει συγκεκριμένες λέξεις, έτσι, στο άσχετο, αναφερόμενος απελπιστικά μακροσκελώς σε μια ομιλία που έκανε προ ημερών) έπιασε την λέξη ποιητής. Ήξερα ότι το κλικ που άκουσα εκκωφαντικά μέσα στο κεφάλι μου δεν είχε καμία σχέση με τις ποιητικές συλλογές και τα στιχάκια, αλλά με την ουσία της λέξης, όπως ήξερα ότι δεν ήταν τυχαία, τα λόγια του εκείνα, ασχέτως αν ο ίδιος δεν έχει ιδέα τι βρέθηκε εκεί για να μου πει.

Δεν υπάρχει τυχαίο, στην ζωή.

Υπάρχει μόνο η αδυναμία του ανθρώπου να κατανοήσει τα σημάδια, που, σαν μια αέναη χορογραφία, τον οδηγούν εκεί που πιθανά, να μην θέλει καν να πάει.
 Έτσι γεννιούνται οι Μύθοι., οι οποίοι, παίζει και να είναι το μοναδικό δημιούργημα που ακυρώνει την θεωρία του Δαρβίνου.

Προς το παρόν, είμαι ένα Τίποτα, με ολίγη απο το Παν.
Μηδέν και Άπειρο μαζί.

Μα νιώθω ευγνωμοσύνη και δέος. Για όλα- και για όλους τους Ανθρώπους που βρίσκονται στον δρόμο μου και με οδηγούν εκεί που Είναι να πάω.

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Το στοιχειωμένο Κάστρο







Φτανει η στιγμή που καταλαβαινεις πως δεν μπορεις να λύσεις τα μάγια για να βγεις απο το στοιχειωμένο κάστρο.

Πως όσο κι αν περνάς μέσα απο τους τοίχους, τα φράγματα και τα κλειδωμένα δωματια, πάντα θα βρίσκεις ενα ακομα εμπόδιο.

Πως όσο κι αν αποφευγεις το κεντρί του σκορπιού, το δηλητήριό του, εχει γινει το ναρκωτικό σου.

Πως όσα περάσματα έφτιαξες έκλεισαν παλι απο τους πυκνούς ιστούς των τεράστιων αραχνων.

Πόσο θα προσπαθείς;

Πόση ενέργεια θα σπαταλήσεις σε μια μάταιη προσπάθεια ;

Τα ξόρκια δεν πιάνουν και ο μάγος, κουράστηκε.

Το κάστρο φτιάχτηκε για να μείνει πάντα στοιχειωμένο και να σου μάθει πως νικητής ειναι αυτός που καταλαβαίνει πως δεν μπορεί να κερδίσει, ανοίγει την πόρτα και βγαίνει στον καθαρό αέρα.



(Η παρουσα Σκέψη ανήκει στην Πέννυ Μολφέτα - την αναδημοσιεύω με την ευγενική συναίνεση της).

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Μαύρο εις τον Κύβο.....





Θυμάμαι, εκεί στις πρώτες τάξεις του Λυκείου (ή στο Γυμνάσιο να ητανε άραγε?), είχαμε έναν καθηγητή μαθηματικών, ο οποίος ήταν γνωστός κυρίως για δύο πράγματα: το πρώτο, ότι κάθε φορά που κουρευότανε, τράβαγε διαγωνισμα σε καθε τάξη στην οποία έκανε μαθημα την επόμενη μέρα. Ο κύριος Παυλίδης.... Μεσήλικας τότε, μονολιθικός για τα δικα μου δεδομένα, μαθηματικός επίσης (άρα ο εφιάλτης μου), αλλά ιδιαίτερη φυσιογνωμία. Τον βλέπαμε να ανηφορίζει τις πύλες εισόδου του Βενετόκλειου και μολις πέρναμε πρέφα ότι το μαλλί του είναι καρφάκια φρεσκοκουρεμένο, έπεφτε σημα σε όλο το σχολείο για να ετοιμάζονται όσοι είχαν την ατυχία να έχουν μάθημα μαζί του μεσα στη μερα.  (Ασχετο- και πιθανα να το έχω ξανααναφέρει, αλλά την μια και μοναδική φορά που έγραψα 20 σε διαγωνισμα μαθηματικών, ενω οι καλοί του μαθητές πάτωσαν εκπληκτικά, με κράτησε μετά που έφυγαν οι άλλοι, στην τάξη "για να συζητησουμε". Και με ύφος σοβαρό και ήρεμο, προσπαθησε να με κανει να του πω απο ποιον αντέγραψα. "Δεν θα σε τιμωρήσω" με διαβεβαίωνε, "αλλά δεν γίνεται να έγραψες εσυ 20 και οι καλοί μαθητες να γράψανε κατω απο τη βάση. Θα τρελαθω δηλαδη. Πες μου παιδι μου, να χαρείς, πως έγινε αυτό. Διότι, αν αντέγραψες, τόσε πως εσυ έγραψες άριστα και αυτός απο τον οποίο αντέγραψες, έγραψε κατω απο την βάση?". Διότι, ήτανε γνωστό τοις πάσι (δεν το έκρυβα κιολας- περηφανευόμουνα γι αυτό)  ότι σιχαινόμουνα τα μαθηματικά και το 16 που έπαιρνα συνηθως στον έλεγχο προοδου, ήταν κυρίως αποτέλεσμα της φιλότιμης προσπάθειας μου να μελετω παπαγαλία την θεωρία τουλάχιστον, μιας και στις ασκήσεις ήμουν απλά, απλούστατα, σκράπας. Καλη μαθήτρια, αλλά στις θετικες επιστημες, παντελως ανεπίδεκτη μάθησης.... Και σκέφτομαι τώρα πόσοι καθηγητες άλγεβρας και φυσικης φρόντιζαν να μου βάζουν έναν καλο βαθμό στα μαθήματα τους για να μην πέσει ο γενικός μεσος όρος μου (σιγουρα δεν με βαθμολογουσαν έτσι επειδη έλυνα ασκήσεις πάντως).  Με εξίσου σοβαρό ύφος,  είχα εξηγησει στον κύριο Παυλίδη ότι δεν είχα αντιγράψει, αλλά ότι είχα απλά διαβασει καλα θεωρία, όπως πάντα. Και ότι το αποτέλεσμα του διαγωνίσματος/σκέτος Αρμαγεδώνας της ημέρας, οφειλότανε αποκλειστικά και μόνο στο γεγονός ότι εκείνη την μέρα είχε αποφασίσει να βάλει θέματα μόνο θεωρίας και καμία άσκηση. Και οι καλοι μαθητες του, που κυρίως βασίζονταν στην ικανότητα τους να λυνουν σωστά τις ασκησεις που κατά 99% αποτελουσαν τα θεματα στα διαγωνισματα του, απλά, την είχαν πατήσει, ενω εγω είχα γράψει ολοσωστα, αυτό ακριβως που είχα μπορέσει να μελετήσω.

Ξεφυγα πάλι και να με συγχωρειτε. Οι αναμνησεις έρχονται πολυ ζωντανες καμιά φορά- και θυμάμαι σαν να ηταν χθες, εκείνον, εμενα, την τάξη, τον ηλιο που έπεφτε διαγώνια απο τα μεγάλα παράθυρα, ακομα και το σημείο που καθόμασταν. Εκείνος στο μπροστινό θρανίο απο μενα, καθισμένος αντικρυστά και όχι στην έδρα ή στο γραφείο των καθηγητών όπου φώναζε τους μαθητες για να τους κανει κηρυγμα, για να μου δείξει ότι ηταν μια φιλικη συζητηση που στόχο είχε την ικανοποίηση της περιέργειας του και μόνον- τόσο τον ταλάνιζε το συμβάν που του είχε ανατρέψει τις βεβαιότητες του την ημέρα εκείνη. Διότι, το να πάτωναν όλοι, καλοι, κακοι και αδιάφοροι μαθητες, μπορουσε να το καταλάβει, αλλά το να πατώσουν οι 3 καλοι του μαθητες στους οποιους πίστευε πολυ, καλα και όλοι οι άλλοι, αλλά να γράψει 20 η μοναδικη του μαθητρια που είχε καταστήσει σαφές με κάθε τρόπο ότι δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το μαθημα του και το σιχαίνεται κιόλας, πήγαινε πολυ.

Τέλος πάντων... Τι έλεγα? Α ναι... Τον θυμήθηκα χθες βράδυ, τρώγοντας τον καυτερό τραχανα που έφτιαξα, συνοδευόμενο απο δυο ποτηράκια κοκκινο ξηρό κρασάκι (κοιτα τώρα συν-πτωση: μαύρο εις τον κύβον, ονομάζεται, το διάλεξα πριν καμιά βδομάδα λόγω της ονομασίας του και είναι πάρα πολύ καλό: δυνατό, με πλούσια, αυστηρή γεύση και απίθανο, σχεδόν μαύρο χρώμα), ακριβώς λόγω του δεύτερου χαρακτηριστικου του: ο κύριςο Παυλίδης, που λέτε, μας διηγιότανε τακτικά ότι, κάθε φορά που ένιωθε κρυολογημένος, πήγαινε σε ένα συγκεκριμένο μαγειρείο κάπου στην Αγορά, όπου ετρωγε πάντα το ίδιο φαγητό-φάρμακο: σουτζουκάκια κοκκινιστά με μπόλικο πιπέρι, τα οποία συνόδευε με μερικά ποτηράκια κοκκινο κρασί και μετά, επέστρεφε σπίτι του και έπεφτε για υπνο. Αυτό ήταν το φάρμακο του για τις ιώσεις, τα κρυολογηματα, το συνάχι και τα μικρόβια. Το έπαιρνε και γινότανε περδίκι. "Ψοφάνε όλα τα μικρόβια!" μας δήλωνε μετά λόγου γνώσεως και με ύφος που δεν σηκωνε αντιρρήσεις..... Εμείς ψιλογελάγαμε γιατι τον βρίσκαμε γραφικό, αλλά εκείνος ήταν σίγουρος για το γιατρικό του και τις ιδιότητες του. Ισως να σκεφτότανε ότι μια μέρα, θα θυμηθούμε τα λόγια του. Τον θυμηθηκα πράγματι, καπου στο τέλος του πρώτου πιάτου τραχανα χθες βράδυ, σιγοπίνοντας το δευτερο ποτηράκι μαύρου εις τον κύβον, επειδη ακριβως αισθάνθηκα ό,τι εκείνος μας περιέγραφε τριάντα χρόνια πριν και μεις γελάγαμε: οι κρυάδες μου είχαν εξαφανιστει, οι πόνοι στα κόκκαλα το ίδιο, το συνάχι και το φτάρνισμα επίσης. Μεχρι το πρωί που ξυπνησα, ήμουν όντως περδίκι.

Τα ωφέλη της σωστής διατροφής τείνουμε είτε να τα απορρίπτουμε ή να αδιαφορουμε γι αυτά, συνεπικουρούμενοι απο τον δολοφονικό τρόπο ζωής του σημερα και την υπερβολή των οπαδών της "υγειινης διατροφης" που θυμίζει μόδα και αυτη, όπως πολλά άλλα. Αν θέλεις να απαξιώσεις την αλήθεια, λένε, δώσε την στον τρελό του χωριου να την κηρύττει- και καπως έτσι, με τις μόδες της γυμναστικης, της υγειινης διατροφης, σε συνδυασμό με την πολυφαρμακεία (που είναι η εύκολη λύση) και τα χιλιάδες μικρομάγαζα που πωλουν επεξεργασμένα δηλητήρια (λευκη ζάχαρη και αλευρι υπο την μορφή τυροπιτας, ψωμιου, γλυκων, σάντουιυς κλπ), φτάσαμε να σκοτώνουμε τον οργανισμό μας, αργά αλλά σταθερά. Και το λεω εγω που, μέχρι πριν κανα εξάμηνο, ήμουν οπαδός της πίτσας και των ζυμαρικων, της κοκακολας και των ατελείωτων ξαναγεμισμάτων της κουπας του καφέ. Φυσικα, αναγκάστηκα να ακολουθησω συγκεκριμένη διατροφη (διαγράφοντας τα τρια λευκά δηλητήρια, σκόνες: ζάχαρη, αλεύρι και αλάτι), επειδη κάποιος γιατρός με φοβέρησε με την πιθανότητα διαβήτη παρακατω στο μέλλον και επειδη την συγκεκριμενη διατροφη μου την έδωσαν γραμμένη με κάθε λεπτομέρεια (σε τέτοια θέματα, δεν το χω καθόλυ το ψάξιμο).

Αλλά εκείνος ο Ιπποκράτης, ο δικός μας, ήξερε τι έλεγε, όταν διακήρυττε "Φαρμακο σας ας γινει η τροφη σας και η τροφη σας ας γίνει φάρμακο σας".
Επειτα απο κάμποσες εμπειριες με φάρμακα ανα τα χρόνια, είχα ουτως ή άλλως, φτάσει στο σημείο να τα αποφευγω όσο μπορώ (αντιβιωτικα και ορμονικά σκευάσματα μου προκαλουν συμπτώματα όπως αυτά της χημειοθεραπείας, δηλαδη φοβερη ναυτία και αδιαθεσία μέχρι οριζοντίωσης), μιας και ο ίδιος μου ο οργανισμός δεν μου άφησε άλλη επιλογη. Το δε placebo effect των υποκατάστατων, θεωρία αποδεδειγμένη πολλάκις επιστημονικά, εμενα τουλάχιστον, με έχει βεβαιώσει ότι η ίαση (όπως και η ασθένεια) είναι καθαρά δημιούργημα του μυαλου και της ψυχολογίας μας. Δεν πιάνει σε εμένα, δυστυχως ή ευτυχώς (άπιστος Θωμάς, στο βάθος κήπος), αλλά πιάνει τελικα, σε πολυ κόσμο. Οι σπόροι όλων των καλών, κακων, μεγάλων και μικρών καταστροφών ή μεγαλείων της ύπαρξης βρίσκονται ήδη μέσα μας, ανεξάρτητα του αν εμείς μπορουμε να το κατανοήσουμε αυτό ή όχι.
Και σκέφτομαι ότι ο πλανητης μας, είναι ένα οικοσύστημα απόλυτα ισορροπημένο, που μας παρέχει όλα όσα χρειαζόμαστε για να είμαστε υγιείς και να γιατρεύουμε τον εαυτό μας με τις τροφές που υπάρχουν. Τώρα, το ότι ο άνθρωπος είναι το χειρότερο τέρας και κατέληξε να σκοτώνει το οικοσυστημα μεσα στο οποίο ζει, αλλά και τον εαυτό του, είναι απλά το αποτέλεσμα και μονης της ύπαρξης του, η οποία είναι ατελής και ελλειπέστατη. Στην προσπάθεια του να εξελιχθεί, καταστρέφει όλα όσα μπορουν να τον εξελίξουν και προσκολλάται σε όλα όσα μπορουν να τον εξαφανίσουν. Και ειδικα στο θέμα της τροφής (του Νου ή του Σώματος), έχει αποτύχει οικτρά, όχι γιατι δεν υπάρχουν όλα όσα χρειάζεται για να μεγαλουργήσει και να ισορροπήσει, μα γιατι κάποιοι ωφελούνται απο την μαζική αρρώστια Νου και Ψυχης. 


Υ.Γ. 1
Οι καλοι μαθητες, ήταν η Κατερίνα και ο Γιώργος (και οι δύο εξαιρετικοι γιατροι σημερα, στο Νησί των παιδκων μου χρόνων) και κάποιοι άλλοι που δεν τους θυμάμαι, όσο και αν προσπάθησα. 5-6 παιδια πάντως, για τα οποία ο καλός μας Μαθηματικος αισθανότανε περήφανος ως δάσκαλος. Και ορθά αισθανότανε- ίσως σημερα να αισθάνεται περήφανος για όλα του τα παιδια, που πέρασαν απο την τάξη του, ίσως πάντοτε να αισθανότανε περήφανος για όλα του τα παιδια.....

Υ.Γ. 2
Αν με ρωτησεις τι σημαίνει το "εις τον Κύβον" , πέρα απο το απλοϊκότατο εις την τρίτη, δεν έχω κάτι παραπανω να σου πω. Οχι, έχω: κανενα κουτι (κυβος) δεν έχει την σημασία που μας μαθανε να του αποδίδουμε. Αυτό. Και επίσης, ότι το συγκεκριμενο κρασάκι που "ετυχε" να πίνω χθες βράδυ, μου έφερε μαθηματικης ακρίβειας αναμνησεις.....

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ






Ειναι απορίας άξιο πως το μοναδικό επάγγελμα που θέλησα να ακουλουθήσω την εποχη που έπρεπε να επιλέξω, ήταν αυτό του δικηγόρου, μιας και σημερα, έχω μια εντελως διαφορετικη άποψη για την δικαιοσυνη, απο εκεινη που είχα τότε. Τόσο διαφορετική, που δεν θεωρώ σε καμία περίπτωση τον Εαυτό μου δικηγόρο, ούτε καν Νομικό.

Θα μπορουσα ίσως να με χαρακτηρίσω επιλυτή προβλημάτων ή, πιο σωστά, εντοπιστή αυτών- μην σου πω ότι φέρνω τελικα, προς μια νέα εκδοχη Κασσάνδρας-  αλλά δικηγόρο, δεν θα μπορουσα να με αποκαλέσω σε καμία περίπτωση. Περίεργο, μιας και αυτό είναι το επάγγελμα απο το οποίο ζω, εδώ και πολλά χρόνια.

Απο την πρώτη μου κιόλας, επαφη με την Νομικη Επιστήμη, απογοητεύτηκα τόσο που απλά κατέβασα ρολά και αρνηθηκα να ασχοληθώ σοβαρά, τόσο που τρόμαξα (ή μαλλον, οι έρμοι γονεις μου τρόμαξαν) να πάρω πτυχείο. Η εργασία, μετά το πτυχειο μου ήταν πιο εύκολη, ίσως επειδη ήταν εργασία και όχι αμπελοφιλοσοφίες χωρις ουσιαστικό αντίκρυσμα. Και σαν εργασια την είδα- αν και κοιτώντας πίσω, απέφυγα σταθερά τις αίθουσες των δικαστηρίων όσο περισσότερο μπορουσα, μεχρι που άρχισα να τις αποφευγω και συνειδητά.

Δεν είναι θέμα ελληνικης δικαιοσύνης- είναι θέμα ανθρώπινης δικαιοσυνης γενικότερα. Κανένα συστημα που φτιάχνεται απο ανθρώπους δεν είναι ικανό να διορθωσει τις ανθρώποινες ατέλειες, είτε γιατι αυτοι που το έφτιαξαν είχαν άλλα ωφέλη στο μυαλό τους, είτε γιατι δεν ήξεραν που τους πάνε τα τέσσερα, είτε γιατι απλά, είναι φύση αδυνατο να ορίσει άνθρωπος το ορθό και το δίκαιο, δεδομένου ότι η αλήθεια έχει πολλές, μα πάρα πολλές πλευρές και η ανθρώπινη δικαιοσυνη εξ ορισμου θεωρει ότι υπαρχουν μόνο δυο: η δίκαιη και η άδικη. Η τιμωρητέα και η η επιβραβεύσιμη. Ασπρο-μαυρο μόνο και οι μυριάδες αποχρώσεις του γκρίζου που συνιστουν την ανθρώπινη ύπαρξη, περνάνε απαρατήρητες στην απονομη της δικαιοσυνης.

Η δικαιοσύνη δεν επιτρέπεται να είναι τυφλη- κανονικά, αν σεβότανε τον Εαυτό της, θα έπρεπε να ακούει, να βλέπει, να αισθάνεται και να υπολογίζει τα πάντα. Και σαφώς και δεν έπρεπε να κρατάει ζυγαριά και σπαθί:  ένα κομμάτι χρυσουέχει πολυ μεγαλύτερο βάρος απο  μια πέτρα με τον ίδιο όγκο και σχήμα, όπως επισης μια κουράδα μπορει να έχει το ίδιο βάρος με ένα κουτι νερομπογιες - τα δε σπαθιά αρμόζουν σε άλλες καταστάσεις, όχι στην αντιμετώπιση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και των προβλημάτων που αυτη δημιουργεί οταν αφηνεται ανεξέλεγκτη. Η φωτιά μπορει να εξυγιάνει, αν κάψει ένα χέρσο χωράφι, αλλά μπορει και να καταστρέψει ένα δάσος. Μπορει να ζεστάνει τον άνθρωπο, αλλά και να τον κάνει κάρβουνο. Οπότε, το να λέμε ότι η φωτιά είναι τιμωρητέα, είναι τόσο μα τόσο τραγικά λανθασμένο. Όσο λανθασμένο είναι και να γίνεται κάποιος δικηγόρος έχοντας βγάλει μια σχολη μονο, όπου δεν δίνεται καμία βάση στις ανθρώπινες ιδιομορφίες, την επαγγελματικη δεοντολογία και την ουσία της ζωής. Όσο λανθασμένο είναι να γίνεται δικαστης κάποιος στα 35 του, έχοντας ζησει μονο ως προστατευόμενο μελος μιας οικογένειας και έπειτα έχοντας παρακολουθησει μια σχολη παπαγαλίας νόμων και χωρις να έχει εξαναγκαστει με το ζόρι να βγει και να συνυπάρξει με την κοινωνία, ως φτωχος, ως χτίστης, ως δεσμοφύλακας και ως κρατούμενος, ως θύτης και ως θύμα. Ειδικα ως κρατουμενος και θυμα- για να μάθει να μην ρίχνει καμπάνες με τόση άνεση λες και μοιράζει στραγάλια.

Ολα είναι θέμα παιδείας και αντιμετώπισης των όποιων σκοτεινων σημείων όσο ο άνθρωπος είναι ακόμα σε τρυφερη ηλικία και επιδέχεται διορθωτικές επεμβάσεις. Οταν πια ενηλικιωθεί, είναι πολύ αργά για δάκρυα Στέλλα..... Η ανθρώπινη δικαιοσύνη, αν έβγαζε το μαντηλάκι που έχει δεμένο τόσο βολικά γύρω απο τα μάτια της και κοιταζε καλά την φάτσα της σε έναν καθρέφτη, θα έπρεπε να αυτοκτονησει με συνοπτικες διαδικασίες κανοντας χαρακίρι με την σπάθα που κρατάει ή τρώγοντας εκείνη την ανεκδιήγητη ζυγαριά που κουναει με το άλλο χέρι.

Η ανθρώπινη δικαιοσύνη ασχολείται μόνο με την αφορμή ή το αποτέλεσμα των ανθρώποινων πράξεων και ποτέ με την αιτία τους. Καπως σαν έναν γιατρό που ο ασθενης του καίγεται στον πυρετό και αντι να ψάξει να δει τι τον έχει αρρωστησει, του δίνει παυσίπονα ή αντιβιωτικά ευρέως φάσματος, ελπίζοντας στην ίαση του προβληματος -ή τελικά, μην δίνοντας δεκάρα για την ίαση ή τον εντοπισμό του προβληματος. Διότι ο γιατρουδάκος ο συγκεκριμένος, ζει και υπάρχει χάρη στην μονιμη παρουσια της ασθένειας και αν δεν υπήρχαν τα χάπια και οι πολυεθνικες που τα παρασκευάζουν, θα γινότανε κλέφτης για να ζησει. Και ο ασθενης μαθαίνει να αντιμετωπίζει λανθασμένα την ασθένεια του: δεν ψάχνεται να μαθει τι ακριβως συμβαίνει στον οργανισμό του και με το παραμικρό πονάκι παίρνει παυσίπονα. Μα, αν μουδιάζεις τον πόνο, πως θα μπορέσεις να αισθανθεις τι σου συμβαίνει και πως? Με την παραμικρη αδιαθεσία παίρνει αντιβιωτικά- μα τα αντιβιωτικά καταστρέφουν τους ίδιους τους αμυντικους μηχανισμους του οργανισμου και μένεις ευάλωτος στις επιθέσεις των ιών.

Ετσι και η ανθρώπινη δικαιοσύνη: ωσαν άλλος συμφεροντολόγος γιατρουδάκος, μοιράζει χαπάκια και συνταγές, πουλώντας και μουρη ότι είναι τυφλη, άρα δεν επηρρεάζεται. Ειναι τυφλη και τα χέρια της είναι πιασμένα με τα άχρηστα (για την δουλεια της) κλαπατσίμπαλα που κρατάει, αλλά δεν είναι καθόλου κουφη ή μουγγή και επίσης, έχει και τσέπες. Ενα ολοκληρο συστημα φτειαγμένο να θησαυρίζει επανω στην καμπουρα των αφελών, με δικαστές (άλλη μάστιγα αυτοί), δικηγόρους (αφες αυτοις, ου γαρ οιδασιν τι ποιουσιν), γραμματεις και φαρισαίους, φυλακές, δικαστικους επιμελητες και τα ρέστα, που όπως η πολιτικη, η θρησκεια, το ποδοσφαιρο και διάφορα άλλα πονηρά κατασκευάσματα, κρατάει τον άνθρωπο απασχολημένο με οτιδηποτε άλλο πέρα απο αυτά που θα έπρεπε να τον απασχολουν.

Τον Άνθρωπο, θα πρέπει να τον απασχολει το πως θα γίνει καλυτερος, πως να μάθει απο τα λάθη του, πως να διαφεντέψει την ζωη του αποτελεσματικά, πως να πάρει την ευθυνη των πράξεων ή της απραξίας του, πως θα μάθει απο το σκοτάδι που κουβαλάει, ώστε να μπορει να αναγνωριζει -και τελικα να επικρίνει λιγότερο- το σκοτάδι των άλλων γύρω του, πως θα μεγαλώσει σωστά παιδια, πως θα κάνει καλό στην κοινωνία μεσα στην οποία ζει, πως θα συμβιώσει αρμονικά με τους γύρω του. Πως θα κατανοήσει ότι κάθε πράξη του, κάθε τόση δα παραμικρη σκέψη και ανασα που παίρνει, έχουν συνέπειες στον κόσμο γυρω του και στον ίδιο και καμία σωτηρία δεν θα έρθει απο τρίτους, αν ο ίδιος δεν σταματησει να είναι έρμαιο αόρατων "Ιδεων" και "Σωτήρων".

Πιστευω ακράδαντα ότι, παρ' ότι η ανθρώπινη δικαιοσυνη μπορει να καταστρέψει ζωές με πέντε φράσεις αραδιασμένες σε μια προχειρη και φτηνη δικαστικη αποφαση που ένας υπαλληλάκος με τάσεις μεγαλείου έβγαλε ελαφρά τή καρδία μια μέρα, ο υπέρτατος κριτης ειναι άλλος και η μόνη αληθής δικαιοσυνη έρχεται απο αλλου. Οπως επισης, πιστευω ότι αυτη η άλλη δικαιοσυνη είναι πολυ σκληρη και αμείλικτη, παντελως στερουμενη συναισθημάτων και ανθρώπινων σκέψεων και επηρρεασμών, όπως είναι και η Ζωη η ίδια. Όπως είναι και το χειρουργικό νυστέρι. Όπως είναι και οι ασθένειες που εμείς οι ίδιοι γεννάμε και αμολάμε στον οργανισμό μας ως άλλο Αρμαγεδώνα. Και αυτη η Δικαιοσυνη επέρχεται με τρόπους ασυλληπτους, που μπορει πιθανα ο αδαης να μην αντιληφθει ποτέ του, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία τελικα: το θέμα είναι ο αδαης να μάθει να αντιλαμβάνεται όσο ακόμη μπορει να μάθει. Οταν περάσει εκεινη η ώρα, δεν έχει κια πολλη σημασία αν θα μάθει ή όχι- ή πιο σωστά, η τιμωρία του θα είναι εξακολουθητικη, μέχρι να του βγει η Ψυχη, αφου αρνείται να μάθει.

Καμία ανθρώπινη δικαιοσυνη δεν μπορει να αντιμετωπισει τις συν-πτώσεις της ζωης και καμία ανθρώπινη δικαιοσυνη δεν μπορει να γιατρέψει την ελλατωματικότητα του ανθρώπινου είδους. Τελικα, έχω φτάσει να πιστευω αυτό που έγραψα στην αρχη: τα δικαικά συστηματα υπάρχουν μόνο και μόνο για να ταίζουν τις μάζες με αυταπάτες και για να περνάνε ρόιδο κάποιοι λίγοι, οι ουσιαστικοι θιασώτες των συστημάτων αυτών.  Δεν είναι τυχαίο που σε καμία χώρα στον κόσμο, δεν δίνεται ιδιαιτερη σημασια στην παιδεια. Την παιδεία που δεν διδασκεται σε κανένα σχολείο στον κόσμο και την εκπαίδευση που ειναι απαραίτητη ώστε να μπορει ο άνθρωπος να μετέρχεται της παιδείας. Επειτα, ο απαίδευτος άνθρωπος, περνάει μέσα απο την ζωη σαν τρελό φορτηγό με σπασμένα φρένα ή σαν άξιο γρανάζι της μηχανης.....

Δεν είναι επίσης τυχαίο που εδω, στο Ελλαδισταν, στον γεωγραφικό χωρο όπου έλαβαν μορφη έννοιες όπως το "αγαθό και κακό, ταυτόν" ή το "ήθος ανθρώπω δαίμων", ή το "όπως επανω, έτσι και κάτω", επιμενουμε να διαγουμε τον βίο μας ψάχνοντας για το "καλό" και το "κακό" κρατώντας μια σπαθα στο ένα χέρι και μια ζυγαριά στο άλλο.

Μαθαμε να ζυγιζουμε τα πάντα με μια λειψη ζυγαριά (δυο κιλά ντομάτες απο τη μια, δυο κιλά πατάτες απο την άλλη) και να δολοφονουμε ότι δεν βολευει την φτωχη αισθητικη μας, που αδυνατει να κατανοησει ότι δεν ζυγιζονται όλα με την ίδια μοναδα μέτρησης και δεν μπαίνουν όλα σε τέτοιες ζυγαριές.

Μόνο που η ζυγαριά εχει μια πολυ πιο ουσιαστικη σημασία- αυτη της ισορροπίας, την οποία πολυ βολικά, ξεχνουν όλοι.

Και η σπάθα, οταν δεν ξέρεις τι ακριβως σημαίνει, είναι απλά ένα φονικο όπλο στα χέρια ενος μικρου παιδιου.